Türkiye, Güney Anadolu’dan yeni bir tür, Glaucium alakirensis (Alakır Gelinciği) (Gelincikgiller, Papaveraceae)

 

CANDAN AYKURT1*, KEMAL YILDIZ2, AYŞEN ÖZÇANDIR3, FATMA MUNGAN2  ve İ. GÖKHAN DENİZ4

1Biyoloji Bölümü, Fen Fakültesi, Akdeniz Üniversitesi, Antalya, Türkiye; e-mail: candanaylurt@gmail.com

2Biyoloji Bölümü, Fen Edebiyat Fakültesi, Celal Bayar Üniversitesi, Muradiye, Manisa, Türkiye;
e-mail: fatmamungan4747@gmail.com

3Biyoloji Bölümü, Uygulamalı Fen Bilimleri Enstitüsü, Akdeniz Üniversitesi, Antalya, Türkiye;
e-mail: aysencandir@gmail.com

4Biyoloji Eğitimi Bölümü, Eğitim Fakültesi, Akdeniz Üniversitesi, Antalya, Türkiye: e-mail: gdeniz@akdeniz.edu.tr
*Sorumlu Yazar

 

Özet

 

Güney Anadolu’dan bodur, yastık formunda çok yıllık Glaucium alakirensis (Alakır Gelinciği) tanımlanmış ve yakın akrabası olan türlerle (G. leiocarpum “Gâvurhaşhaşı”, G. secmenii) karşılaştırılmıştır. Yeni türün ve akrabalarının koroloji ve ekolojisi tartışılmıştır. IUCN tehdit kategorisinde Kritik olarak Tehlikede önerisinde bulunulmuştur.

 

Anahtar Kelimeler: Glaucium, yeni tür, taksonomi, Türkiye

 

Giriş

Papaveraceae familyasının cinsleri arasında Glaucium Miller (1754), dar kapsüllerinin iki-çatallı stigmalı oluşu, buruk sütsüz bitki özüyle dikkat çeker. Bu familya, Avrupa, Orta ve Güneybatı Asya’da doğal yayılış gösteren (Mingli & Grey-Wilson 2008) yaklaşık 25 tür (Kadereit 1993, Kiger 2007) içerir. Bazı türleri sinantropik otlar olarak bu aralığın çok ötesine dağılmıştır (örn. Kiger 1997, 2007). İran’da 17 kadar tür bulunmaktadır (Mory 1979); Türkiye ise 6’sı endemik olmak üzere 11 takson ile en zengin ikinci ülkedir (Arslan 2012, Yıldırımlı 2012, Yıldız ve diğerleri 2015). Mory (1979) meyvelerin açılmasına göre Glaucium’u iki bölüme ayırmıştır: akropetal açılmalı Acropetalae seksiyonu ve basipetal açılmalı Glaucium seksiyonu.

Yeni türümüz Glaucium alakirensis Aykurt, K. Yıldız & A. Özçandır, Glaucium seksiyonuna dahildir. Antalya’nın Alakır Vadi’sinde (Kumluca) yetişmektedir ve “Dibek Tabiatı Koruma Alanı Florası” projesi için yapılan arazi çalışmaları sırasında bulunmuştur.

Antalya, ülkenin endemik türlerinden 773’ü ile bitki çeşitliliği açısından Türkiye’nin en zengin ilidir (Deniz & Aykurt 2014). Toros dağlarının güneybatı kesiminde yer alan Alakır Vadisi, birçok yerel endemik ve relikt türe ev sahipliği yapmaktadır ve buzul döneminde sığınak olarak kabul edilmiştir (Peşmen 1980). Bu vadi, Alakır Deresi sayesinde özel bir mikro klimaya sahiptir. Düşük rakımlı yamaçları Akdeniz iklimi ve bitki örtüsü ile karakterize olup daha yüksek rakımlarda iklim karasaldır. Glaucium alakirensis’in lokaliteleri geçiş bölgelerindedir.

Materyal ve Yöntemler

Bu makalenin alt yapısı Yıldız vd. (2015) tarafından Türk Glaucium üzerinde yapılan bir çalışmaya, Celal Bayar Üniversitesi Herbaryumu, ANK, E, EGE ve K (Thiers 2016+’ya göre kısaltmalar) herbaryumları koleksiyonlarına ve literatürler (Boissier 1867, Stapf 1886, Post 1896, Mowat 1964, Cullen 1965;1966, Komarov 1985) ile sağlanmıştr.

Polen ve tohum mikro fotoğrafları Zeiss LEO-1430 Taramalı Elektron Mikroskopu ile görüntülenmiştir. Polenler %70 alkolle işleme tabi tutulmuş, kurutulmuş, staplara sabitlenmiş ve altın ile kaplanmıştır. Polen şekli ve ornamentasyonu (süslenmesi) Punt vd. (2007) ile Hesse vd.(2010)’ne göre tanımlanmıştır. Tohum karakterleri ise Stearn (1996)’a göre belirlenmiştir.

Işık mikroskobu incelemesi için yağlı maddeleri uzaklaştırmak amacıyla polenler %70’lik alkol ile muamele edilmiş ve daha sonra Wodehouse metodu (1935) izlenerek bazik fuksinle boyanmış gliserin jeline gömülmüştür. İncelenen türlerin her biri için üç numune hazırlanmıştır ve her bir numuneden 50 polen tanesinin kutup ekseni (P) ve ekvatoral çapı (E) ölçülmüştür.

 

ŞEKİL 1. Dış görünüş ve çiçek detayları A-C: Glaucium alakirensis (holotip’ten); D: G. leiocarpum (K. Yıldız 604) ve E: G. secmenii (K. Yıldız 587).

 


 

ŞEKİL 2. Glaucium alakirensis’in arazi fotoğrafları (A. Yapı; B. Çiçek; C. Silikva; D. Yaşama Ortamı; Fotoğraflar: İ.G. Deniz).

 

ŞEKİL 3. G. alakirensis için (), G. leiocarpum için (●) ve G. secmenii (▲) için yayılış haritası.

 

Glaucium alakirensis Aykurt, K. Yıldız & A. Özçandır, sp. nov. (Şekiller 1,2,3,4A-B,5A-B-C)

 

Diagnoz: Glaucium alakirensis, yakın akrabası türlerden (G. leiocarpum Boiss. Ve G. secmenii Yıld.) şu açılardan farklıdır: bodur yastık formundaki dış görünüşü; baştanbaşa çok hücreli uzun sert kıllarla kaplı çiçek sapları; daha kısa taç yaprakları; daha kısa ve yoğun memecikli yüzeye sahip silikvaları.

Tür: TÜRKİYE. Antalya: Kumluca, Altınyaka, Alakır Vadisi’nin üst kısmı, Dibek Tabiatı Koruma Alanı girişi yakınları, Cedrus libanii ve Pinus nigra subsp. pallasiana karışık ormanındaki taşlı açık alanlar, 1326 m, 13 Mayıs 2016, A. Özçandır 1321 (holotip, Akdeniz Üniversitesi Herbaryum; izotip: Celal Bayar Üniversitesi Herbaryum, ANK, E).

 

ŞEKİL 4. Glaucium alakirensis’in polen tanelerinin SEM fotoğrafları (A-B), G. leiocarpum (C-D) ve G. secmenii (E-F). (İncelenen bitki örnekleri A-C: Aykurt 4412, D-F: K. Yıldız 604, G-H: K. Yıldız 587).

 

Bodur, 2-10 cm boyunda, yaprak sapı kalıntıları ile kaplanmış güçlü yapılı odunsu kazık köke sahip yastık formundaki çok yıllıklar. Gövde 10 cm uzunluğuna kadar, bazen mevcut değil; dallanmamış veya dallanma tabandan 2-3 cm yukarıda başlar, tüysüzümsü, üst kısımda seyrek kısa setalı, yukarılarda açık yeşil, tabanda ise daha koyu renkli. Taban ve gövde yaprakları benzer, lir biçimli-tüysü parçalı; uç parça elsi; yanlardaki parçalar kaba dişli; bütün üst segmentler veya dişler hiyalin yapılı küçük-sivri çıkıntılı; özellikle adaksiyal yaprak yüzeyi memecikli ve dağınık küçük setalı. Taban yaprakları 20-55 x 4-7 mm, gövdeden daha uzun veya biraz kısa. Gövde yaprakları gövdeyi sarıcı, 15-20 x 2-4 mm. Çiçekler tek tek ve 18-20 mm çapında. Çiçek sapı dik duruşlu, 10-32 mm uzunluğunda, baştanbaşa çok hücreli uzun setalarla kaplı. Çanak yapraklar grimsi yeşil, 6-9 x 3-4 mm, yumurtamsı biçimli, uzun sivri uçlu, uçta iğne benzeri küçük sivri çıkıntılı; kenarlar çok hücreli uzun setalı ve zarımsı yapılı. Taç yapraklar 6-13 mm uzunluğunda, ters yumurtamsı biçimli, genellikle sarımsı-turuncu renkli ve tabanda daha koyu kırmızımsı lekeli. Stamenler çok sayıda; filament ipliksi, sarı; anterler dikdörtgensi-eliptik, sarı. Stigma ok biçimli, sarı. Ovaryum yoğun memecikli-tuberküllü. Silikva 17-35 mm uzunluğunda, 0.8-2.2 mm çapında, yaysı biçimli, boğumlu, uca doğru incelmiş, yoğun memecikli yüzeyli, çok-tohumlu. Tohumlar böbreksi-dikdörtgensi biçimli, siyahımsı kahverengi, 1.0-1.3 x 1.4-2.1 mm; testa siğilli ve çukurcuklu; testa hücreleri dörtgenden altıgene değişen biçimlerde ve dalgalı antiklinal duvarlara sahip (Şekil. 5). Polen taneleri monad, küçük (10-25 µm), kutuplardan yassılaşmış küresel biçimli, üç kolpuslu; yüzey mikro-dikenli ve delikliden küçük çukurcukluya değişir (Şekil. 4).

         

 

ŞEKİL 5. Tohum kabuğunun SEM fotoğrafları. Glaucium alakirensis: (A-C), G. Leiocarpum: (D-F) ve G. Secmenii: (G-I). (A-C’ye Aykurt 4412’den, D-F’ye K. Yıldız 604’ten, G-I’ya K. Yıldız 587’den).

 

İncelenen diğer numuneler (paratipler): TÜRKİYE. C3 Antalya: Kumluca, Altınyaka, Alakır Vadisi’nin üst kesimleri, Akmuar’dan Dibek Tabiatı Koruma Alanına doğru 5. km, 1190 m, 16 Mayıs 2016, İ.G. Deniz 6296, C. Selim; ibid., 08 Haziran 2016, C. Aykurt 4412, A. Özçandır ( Akdeniz Üniversitesi Herbaryumu)

Dağılım, yaşam alanı ve ekoloji: Glaucium alakirensis Alakır Vadisi’nin üst kesimlerinde bulunmuştur (Kumluca, Antalya). Glaucium alakirensis ve yakın akrabalarının yayılış haritası Şekil 3’de gösterilmiştir. Cedrus libani A.Rich. ve Pinus nigra subsp. pallasiana (Lamb.) Holmboe ormanlarındaki açık taşlık alanlarda ve 1120-1360 m yükseklikteki kireçtaşı yamaçlarda yetişir. Yayılış alanını paylaştığı diğer türlerden bazıları şunlardır: Anthemis rosea subsp. carnea (Boiss.) Grierson, Bupleurum gracile D’Urville, Digitalis cariensis Boiss. Ex Benth., Dorystaechas hastata Boiss. & Heldr. Ex Benth., Geranium rotundifolium L., Helianthemum stipulatum (Forssk.) C.Christensen, Phlomis bourgaei Boiss., Rumex scutatus L., Silene echinospermoides Huber-Morath, Thesium bertramii Aznavour ve Velezia rigida L.

Fenoloji: Glaucium alakirensis’in Mayıs ve Haziran çiçeklendiği, ve olgun meyvelerini Haziran’dan Ağustos’a kadar verdiği gözlemlenmiştir.

Etimoloji: Türün epiteti tip lokalitesinden türetilmiştir.

Önerilen koruma statüsü: Glaucium alakirensis IUCN (2012)’ye göre Kritik Olarak Tehlikeli Kategorisi içerisine dahil edilmiştir. Oluşum ölçüsü (EOO) en kısa devamlı hayali sınır dahilindeki alan ve doluluk yeri hesaba katılarak c.10km2 olarak tahmin edilmiştir. Doluluk alanı (AOO) 2km2’nin altında hesaplanmıştır [CR B1b(i, iii, iv)+CR B2b(ii, iii, iv)]. G.alakirensis’in yalnızca iki [alt]popülasyonunu bulduk ve olgun bireylerin sayısı 50’den [CR D] daha düşüktü.

 

Glaucium alakirensis grubunun anahtarı

 

  • Gövde tüylü; pedisel yaysı; ovaryum tüylü G.secmenii

 

  • Gövde tüysüzümsüden setalıya değişen biçimlerde; pedisel dik duruşlu; ovaryum memecikli, tüysüz 2.

 

  • Yastık formunda; gövde 0-10 cm; silikva 2.5-3.5 cm G.alakirensis
  • Yastık formunda değil; gövde 24-68 cm; silikva 5.5-17 G.leiocarpum

 

 

TABLO 1. Glaucium alakirensis ve en yakın akrabalarının morfolojisi ve habitatları
Karakterler G.alakirensis G.leiocarpum G.secmenii
Dış görünüş Yoğun yastık formundaki bodur çok yıllıklar Dik duruşlu, yastık formlu olmayan, iki yıllıklar Yoğun yastık formundaki,  küçük çok yıllıklar
Gövde Dallanmamış veya tanabda 2-3 cm yukarıda hafifçe dallanmış; bazen mevcut değil Çok dallanmış Tabandan çokça dallanmış
Gövde uzunluğu (0-)2-10 cm 24-68 cm 5-13 cm
Gövde tüy durumu Tüysüz, üst kısımlarda seyrek kısa setalı Siğilcikliden tüysüze değişir Yoğun tüylü
Taban yaprakları 20-55 x 4-7 mm; memecikli; özellikle adaksiyalde  küçük setalı; dişler uçta şeffaf yapılı ve iğne gibi çıkıntılı 9-38 x 2-9 mm; bazen hafifçe tüylü; kenarlar körfezli-dişli, dişler kaba tüylü 2-8 x 5-22 mm; yoğun tüylü; kenarlar dişli
Gövde yapraklarının genişliği 2-4 mm 5-20 mm 2-5 mm
Çiçek durumu Çiçekler tabandan tek tek çıkar,  18-20 mm çapında Çiçekler uçta veya yaprak koltuklarında, 35-44 mm çapında Çiçekler uçta, tek tek, 10-27 mm çapında
Pedisel 10-32 mm; dik duruşlu; çok hücreli uzun setalı 6-23 mm; dik duruşlu; tüysüz 12-16 mm uzunluğunda; kavisli; basılmış tüyler
Çanak yaprak 6-9 mm; çok hücreli uzun sert kıllar 15-40 mm; yoğun olarak siğilli, canlı tüylü veya tüysüz 7-25 mm; yaysı, basık tüylü
Taç yaprak 6-13 mm; genellikle tabanda küçük koyu benekli ve sarımsı-turuncu 15-40 mm; tabanda koyu benekli ve kırmızımsı turuncu veya sarı 12-22 mm; tabanda koyu leke bulunmaz,  kırmızımsı turuncu
Ovaryum Yoğun memecikli Sadece yaprağın uç kısmına yakın siğilli tohumluk Siğilli tohumluk
Silikva 25-35 mm; yoğun siğilli 55-170 mm; sadece uç kısımda memecikli 25-45 mm; basık tüylü
Tohum ebatları (uzunluk x genişlik) 1.0-1.3 x 1.4-2.1 mm 1.0-1.3 x 1.35-2 mm 1.0-1.7 x 0.8-1.7 mm
Polen taneciklerinin ebatları (P x E) 15-18 x 17-23µm (küçük) 30-37 x 28-38µm (orta) 19-30 x 20-34µm (orta)
Habitat Orman açıklıklarındaki taşlı alanlar, kireç taşlı yamaçlar Yol kenarları, taşlı alanlar, açık yamaçlar Cipsli tepecikler

 

Tartışma

 

  1. secmenii ve burada tanımlanan yeni tür haricinde Türkiye’de yayılış gösteren tüm Glaucium türleri yükselici veya dik duruşlu gövdelere sahip tek yıllık, iki yıllık veya çok yıllık bitkilerdir. G. alakirensis’in, G. leiocarpum ve G. secmenii ile yakın akraba olduğu görülmektedir. G. secmenii yakın zamanda Sivrihisar (Eskişehir) ilçesindeki Aşağıkepen köyünün cipsli yamaçları ve tepelerinden tanımlanmışken (Yıldırımlı 2012); G. leiocarpum Yunanistan, Girit, İran, Suriye, Kafkasya ve Türkiye’de genellikler yol kenarları, taşlı alanlar ve yamaçlarda yayılış gösterir (Cullen 1965).

Glaucium alakirensis ve G.secmenii’nin bodur yastık formundaki yapısı bu iki çok yıllık türü, dik duruşlu gövdelere sahip olan, iki yıllık G. leiocarpum’dan ayırır. Bu üç tür, tüylülük durumları göz önüne alındığında oldukça farklıdır. Detaylı karşılaştırma Tablo 1’de gösterilmiştir.

Tohum kabuğundaki süslenme Glaucium’da önemli bir karakteridir [örn. Gran & Sharifnia (2008; 2009), Yıldız 2015]. Ancak, bizim çalışmamızda bu üç tür bu özellik bakımından benzerdir (Şekil. 5). Aynı şekilde polen tanecikleri de biçim ve süslenme açısından benzerdir (Şekil 4), ancak boyutları farklıdır. Glaucium alakirensis küçük polen taneciklerine sahipken, G. leiocarpum ve G. Secmenii’nin polen tanecikleri orta boyutludur (Tablo 1).

 

Teşekkür

 

Akdeniz Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Birimine (Proje No: FYL-2016-1351), Celal Bayar Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Birimine (Proje No: FEF 2013-018), ve bitki örneklerine ulaşımı sağlayan Akdeniz Üniversitesi, Celal Bayar Üniversitesi Herbaryum ANK, E, EGE ve K sorumlularına teşekkür ederiz. Makalenin iyileştirilmesinde yardımcı olan hakemlere ve konu editörü Angelo Troia’ya teşekkürü bir borç biliriz.

 

Seçilen incelenen numuneler: Glaucium secmenii. TÜRKİYE. Eskişehir: Sivrihisar’dan Afyon’a, Aşağıkepen köyü, alçı tepeler, 950-1000 m, 1 Haziran 2015, K. Yıldız, KY 587 (herb. Manisa Celal Bayar Üniversitesi). Glaucium leiocarpum. TÜRKİYE. Kastamonu: Tosya, Ortalıca ve Karaköy köyü arası, 400 m, 1 Temmuz 1976, M. Kılınç s.n. (ANK 3917!); Gümüşhane: Köse’den Gümüşhane karayoluna, Sungurbeyli’den Kırıklı köyüne, yol kenarı, 1500 m, 28 Mayıs 2013, K. Yıldız, F. Mungan, M. Kılıç, KY 457 (herb. Manisa Celal Bayar Üniversitesi); Gümüşhane: Kovans- Bayburt, kurak yamaçlar, 1650 m, 2 Ağustos 1957, Davis, Hedge. (ANK 319943!); Manisa: Manisa-Turgutlu karayolu 10 km, Karaoğlanlı, 70 m, 11 Mayıs 2013, K. Yıldız, KY 399 (herb. Manisa Celal Bayar Üniversitesi); Uşak: Banaz-Hocalar 26 km, 1170 m, 24 Mayıs 2013, K. Yıldız, F. Mungan, M. Kılıç, KY 406 (herb. Manisa Celal Bayar Üniversitesi); Afyon: Afyon-Çay’dan Değirmendere 1070 m, 24 Mayıs 2013, K. Yıldız, F. Mungan, M. Kılıç, KY 412-1 (herb. Manisa Celal Bayar Üniversitesi); Nevşehir: Gülşehir-Avanos 3 km, sahalar, 950 m, 26 Mayıs 2013, K. Yıldız, F. Mungan, M. Kılıç, KY 429 (herb.. Manisa Celal Bayar Üniversitesi); Sivas: Zara. Balls 1459!; Sivas: Sivas’tan Kayseri’ye 35 km, 1500 m, 15 Haziran 1962, Apold s.n. (E!); Erzincan: Yazıköy karayolu, 1550 m, 27 Mayıs 2013, K. Yıldız, F. Mungan, M. Kılıç, KY 446-1 (herb. Manisa Celal Bayar Üniversitesi); Erzurum: Tercan-Selepur, 1400 m, 11 Temmuz 1957 (E!); Denizli: Denizli-Antalya karayolu, Honaz Dağı kavşağına yakın, 998 m, 9 Haziran 2011, K. Yıldız, E. Minareci, M. Kuh, KY 330 (herb. Manisa Celal Bayar Üniversitesi); Budur: Çavdır-Kurkuteli’ne 15 km, 1195 m, 9 Haziran 2011, K. Yıldız, E. Minareci, M. Kuh, KY 331 (herb. Manisa Celal Bayar Üniversitesi); İçel: Silifke karayolu- Mut 8 km, 400 m, 15 Mayıs 1965, Coode, Jones s.n. (E!).

 

Referanslar

 

Arslan, S. (2012) Glaucium Mill. In: Guner, A., Aslan, S., Ekim, T., Vural, M. & Babaç, M.T. (Eds.) Türkiye Bitkileri Listesi (Damarlı Bitkiler). İstanbul Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi Yayınları (in Turkish), İstanbul, pp. 663–664.

Boissier, E. (1867) Flora Orientalis, vol. 1. H. Georg, Geneva.

Cullen, J. (1965) Glaucium Mill. In: Davis P.H. (Ed.) Flora of Turkey and the East Aegean Islands, Vol 1. Edinburgh University Press, Edinburgh, pp. 214–217.

Cullen, J. (1966) Glaucium Mill. In: Rechinger, K.H. (Ed.) Flora Iranica 34: 2–7.

Deniz, İ.G. & Aykurt, C. (2014) Critically endangered (CR) plant taxa in Antalya province. The Herb Journal 21 (2): 59−70.

Gran, A. & Sharifnia, F. (2008) Micro-macromorphological studies of the genus Glaucium (Papaveraceae) in Iran. Iranian Journal of Botany 14 (1): 23–38.

Gran, A. & Sharifnia, F. (2009) Revision in Glaucium oxylobum Boiss. et Buhse and Glaucium vitellinum Boiss. et Buhse in Flora Iranica, Journal of Plant Environmental Physiology 4 (3): 1−9.

 

Hesse, M., Halbritter, H., Zetter, R., Weber, M., Buchner, R., Frosch-Radivo, A. & Ulrich, S. (2010) Pollen Terminology. An illustrated Handbook. Springer Verlag, Wien, Austria, 261 pp.

IUCN (2012) IUCN Red List Categories and Criteria: Version 3.1. Second edition. IUCN Species Survival Commission, Gland, Switzerland and Cambridge, UK, pp. 1‒32.

Kadereit, J.W. (1993) Papaveraceae. In: Kubitzki, K. et al. (Eds.) The Families and Genera of Vascular Plants. Springer-Verlag, Berlin, Heidelberg, New York, pp. 494–506.

https://doi.org/10.1007/978-3-662-02899-5_58

Kiger, R.W. (1997) Glaucium Miller. In: Flora of North America Editorial Committee (Eds.) Flora of North America, North of Mexico, vol. 3. Oxford University Press, New York and Oxford, pp. 302-304.

Kiger, R.W. (2007) Glaucium Miller. In: Wilson A.J.G. (Ed.) Flora of Australia, vol. 2. ABRS/CSIRO Publishing, Melbourne, pp. 387– 389.

Komarov, V.L. (1985) Flora of the U.S.S.R. Vol. 7. Botanicheskii Institut Akademii Nauk SSSR, Moskva and Leningrad, pp. 451–452.

Miller, P. (1754) The Gardeners Dictionary Abridged 3, fourth edition, vol. 2.

Mingli, Z. & Grey-Wilson, C. (2008) Glaucium Miller. In: Flora of China 7: 282–283. Avaliable from: http://www.efloras.org (accessed 9 January 2016)

Mory, B. (1979) Beitrage Zur Kenntnis der Sippenstruktur der Gattung Glaucium Miller (Papaveraceae). Feddes Repertorium 89: 499– 594.

https://doi.org/10.1002/fedr.19790890902

Mowat, A.B. (1964) Glaucium Mill. In: Tutin, T.G., Heywood, V.H., Burges, N.A., Valentine, D.H., Walters, S.M. & Webb, D.A. (Eds.) Flora Europaea, vol. 1. Cambridge University Press, Cambridge, 251 pp.

Peşmen, H. (1980) Olimpos-Beydağları Milli Parkının Florası. TÜBİTAK Temel Bilimler Araştırma Grubu, Proje No: TBAG-335, Ankara, 74 pp.

Post, G.E. (1896) Flora of Syria, Palestine and Sinai. Syrian Protestant College, Beirut, 919 pp.

Punt, W., Hoen, P.P., Blackmore, S., Nilsson, S. & Thomas, A. (2007) Glossary of pollen and spore terminology. Review of Palaeobotany and Palynology 143: 1‒81.

https://doi.org/10.1016/j.revpalbo.2006.06.008

Stapf, O. (1886) Beiträge zur Flora von Lycien, Carien und Mesopotamien II. Denkschriften der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften 51: 347–384 [Glaucium, p. 360].

Stearn, W.T. (1996) Botanical Latin, 4th ed., David & Charles, London, pp. 489–491.

Thiers, B. (2017) [continuously updated]. Index Herbariorum: A global directory of public herbaria and associated staff. New York

Botanical Garden’s Virtual Herbarium. Available from: http://sweetgum.nybg.org/ih/ (accessed 1 February 2017)

Wodehouse, R.P. (1935) Pollen grains. McGraw-Hill, New York, London.

Yıldırımlı, Þ. (2012) Türkiye’nin jipizçin bitki çeşitliliği cenneti: Kepen, Sivrihisar, Eskişehir, 13 yeni üye. Türkiye, Ot Sistematik Botanik Dergisi 19: 34–38.

Yıldız, K., Mungan, F., Batır, M.B., Kılıç, M. & Kuh, M. (2015) Revision on Glaucium Mill. in Turkey, Celal Bayar University Coordination of Scientific Research Projects, Project Number: 2013‒18. 77 pp.

 

 

Phytotaxa 295 (3): 255-262

http://www.mapress.com/j/pt/

Makale ISSN 1179-3155 (basılı yayın)
PHYTOTAXA
Copyright © 2017 Magnolia Baskı ISS 1179-3163 (online yayın)

 

http://doi.org/10.11646/phytotaxa.295.3.6

 

 

Comments are closed.